Buiten spelen in de natuur stimuleert de ontwikkeling van kinderen enorm. Dat is wetenschappelijk aangetoond. En hoewel buiten spelen op heel veel plaatsen in Nederland kennelijk al lang geen vanzelfsprekendheid meer is, is het dat op ons kinderdagverblijf nog wel. Sterker nog: het is een van de pijlers onder ons dagverblijf.

‘Slecht weer bestaat niet’, zeggen wij altijd.

In ieder geval: om het buiten spelen te promoten, is Modderdag in het leven geroepen. En nee, daar hadden wij dus officieel niet aan mee hoeven te doen. Maar zeg nou zelf: het is toch te leuk om daar niet aan mee te doen.

Dat doen we dan ook al jaren. En in plaats van een Modderdag, die elk jaar op 29 juni valt, houden wij altijd een Modderweek. Zodat ook echt alle kinderen die hier naar het kinderdagverblijf gaan met modder kunnen spelen.

Wat is het doel van de Modderdag?

Het idee is ooit eens ontstaan toen een Australiër tijdens het World Forum vertelde dat in zijn land een cultuur heerst van ‘niet vies willen worden’. Een Nepalees antwoordde daarop dat veel kinderen in zijn land niet eens kleren hebben om vies te maken. Daarop ontstond een kledinginzamelingsactie in Australië. Dit initiatief mondde later uit in International Mud Day.

Sinds 2013 wordt Modderdag ook in Nederland ‘gevierd’.

Doel in Nederland: het spelen in de natuur op de agenda zetten. Kinderen laten merken hoe heerlijk het is om je geen zorgen te hoeven maken om je kleren. Dat je gewoon lekker kunt voelen, spelen en kleien met zand en water.

Modderweek bij De Helpende Handjes

Andere jaren maken we altijd een modderpoel, waar kinderen doorheen kunnen rollen’. Maar: dan moet het wel écht goed weer zijn. Dit jaar liet de zon ons in de steek. Nou ja, dan halen we modderdag toch gewoon naar binnen.

En wees gerust: we hebben de kinderen proberen duidelijk te maken dat ze dit thuis vooral niet moeten doen ;-)

Het is dagelijks ritueel op het kinderdagverblijf: even naar het kippenhok, waar de kippen ons hebben getrakteerd op verse eieren. Die gaan vervolgens mee in het mandje naar het dagverblijf.

Deze maand werden we verrast. Want wie zat daar in het leghok van de kippen: Paultje!

Tenminste: vorig jaar hebben we Paul – de man van Saskia – een aantal loopeenden cadeau gegeven toen hij vijftig werd. Die doopten we ‘Paultje’, ‘Abraham’, ‘Oudje’ en ‘Grijsje’. En heel eerlijk: zo goed hadden we ze niet bestudeerd om te weten of het inderdaad allemaal mannetjes waren.

Niet dus.

Want Paultje – die we voortaan Paulien noemen – zat in het kippenhok te broeden op een paar eieren.

‘Mogen we die eieren ook meenemen’, vroeg een van de kinderen.

‘Nee, die moeten we laten liggen.’

‘Waarom dan?

‘Ehm … nou, dat zijn eieren met een kuiken.’

‘Hoe komen die daar in?’

‘Nou gewoon. Paultje, ik bedoel Paulien, heeft eieren met kuikens gelegd …’

Niet helemaal de juiste uitleg natuurlijk, maar de eer om het prachtige verhaal over de bloemetjes en bijtjes te vertellen, laten we later graag aan jullie als ouders over 😉

Het mooie aan een kinderdagverblijf is dat zich het hele jaar door nieuw leven aandient. Nieuwe ouders. Nieuwe kinderen, die aan de start van hun leven staan. Zo klein, kwetsbaar, puur en zo boordevol kansen.

Het mooie aan een landelijk kinderdagverblijf is dat we, als het om de komst van nieuw leven gaat, éxtra verwend worden. Zoals ook nu weer: afgelopen week werden we verrast met de geboorte van twee lammetjes.

Twee dotjes van schapen zijn het!

Met moeder die voor hen zorgt. Die hen voedt. Die hen meeneemt in de wereld die wei heet, die hen stimuleert die wereld te ontdekken, te omarmen, daarin te spelen en voor zichzelf op te komen.

Kunnen we uren naar kijken.

Mooi ook om dan te zien dat mensen en dieren in zo veel opzichten zo veel op elkaar lijken. De onvoorwaardelijke liefde. Het zorgen. Het grootbrengen. Het hoge knuffelgehalte van de kleintjes ;-)

De schapen hebben alleen nog wel een inhaalslag te maken ten opzichte van mensen als het gaat om emancipatie. Want waar we bij de papa’s in het kinderdagverblijf heel veel liefde voor hun kinderen zien, bekommert papa schaap zich niet zo veel om zijn kroost. We zullen hem er eens op aanspreken, slecht voorbeeld als hij daarin is 😉

Nederland bevriest. De komende week worden temperaturen voorspeld tot wel min tien graden Celsius; ook overdag. Maar ook deze week was het al handschoenenweer, hoor. Of de kinderen daar last van hebben?

Nee hoor. Die gaan gewoon naar buiten. Want hé, de dieren moeten toch ook gewoon worden gevoerd, de eieren geraapt, de konijnen geaaid, enz.

Natuurlijk zorgen we wel dat de kinderen geen kou hebben. De meeste kinderen die hier komen, zijn al voorbereid en nemen zelf al extra kleren mee. Maar zijn ze die vergeten? Geen probleem. We hebben hier volop skibroeken, snowboots, wanten, mutsen, dassen, enz. liggen.

Duurt alleen wat langer dus voordat iedereen klaar is om naar buiten te gaan ;-)

De kou zorgt zelfs voor wat extra buitenpret. Zo zijn de drinkbakken van de dieren deze dagen bevroren. Dat ijs moet er natuurlijk wel van af worden gehaald. Anders kunnen de dieren niet drinken. Hoe leuk is het om vervolgens met dat ijs te spelen!

Gisteren zijn we om kwart over twee naar buiten gegaan en hebben we tot half vier heerlijk buiten gespeeld.

Dus koud? Nee hoor. Wij hebben er geen tijd voor om het koud te krijgen 😉

De Nationale Voorleesdagen … die zijn bijna zwaarder dan een weekend carnaval. Maar: minstens zo leuk ook!

De Nationale Voorleesdagen zijn in het leven geroepen om het voorlezen onder de aandacht te brengen. Door heel het land worden dan initiatieven genomen. Burgemeester en bekende Nederlanders die op scholen gaan voorlezen. Aandacht in de media. En allerlei activiteiten op kinderdagverblijven en op scholen.

Ook wij doen mee met de Voorleesdagen.

Lezen we de andere weken dan niet genoeg voor? Jawel hoor. We hebben heel veel superleuke prentenboeken hier liggen. Iedere dag pakken we wel even een momentje om daar uit voor te lezen, soms op initiatief van ons, vaak op die van de kinderen.

Want niet alleen wij vinden voorlezen leuk, het zijn vooral de kinderen die daar zo ontzettend veel van genieten. Van de verhalen, de typetjes, de stemmetjes, de tekeningen, de vragen die we er bij stellen, de spelletjes die er rondom een boek worden gespeeld.

Voorlezen heeft een bewezen positief effect op de woordenschat, spelling en het tekstbegrip. Het prikkelt daarnaast de fantasie. En als er iets is wat we moeten koesteren en waar we als volwassenen vaak jaloers op zijn, is het wel de fantasie van kinderen.

Alle kinderen mochten tijdens de Voorleesweek hun favoriete voorleesboek mee naar het dagverblijf nemen. Alle kinderen deden dat. En alle boeken werden voorgelezen. Elke dag …

Dus je begrijpt hoe onze kelen aanvoelden vorige week?! Inderdaad, alsof we een weekend carnaval hebben gevierd. Ideale voorbereiding gehad. Laat die carnaval maar komen 😉

December, dat draait voor de meeste mensen om tijd voor elkaar. Om weer eens even wat extra aandacht aan elkaar geven. Om liefde. Om terugblikken en vooruitkijken.

Tenminste … voor volwassenen.

De dagen voor Kerst voor de kinderen op ons kinderdagverblijf draaien vooral om … het uitblazen van kaarsjes 😉

Het is by far het favoriete spelletje geweest deze week: iedereen om tafel, waxinelichtjes aan en blazen.

(Met de kinderen die natuurlijk allemaal als eerste willen blazen, omdat ze ook wel zien dat er te weinig kaarsjes op tafel staan voor iedereen. Gelukkig kunnen wij ze elke keer toch wel weer geruststellen door te zeggen dat we gewoon de kaarsjes weer opnieuw aansteken. En dat iedereen dus aan de beurt komt.)

En dan samen zingen:

Wie heeft er de beurt om te blazen vandaag

Het is onze [naam kind], want die doet zo graag

Fuut fuut …. Fuut fuut … Fuut fluit

Blaas het kaarsje nu maar uit.

En je kunt je wel voorstellen: dat kaarsje is elke keer uit voordat het liedje is afgelopen. Behalve bij de kinderen natuurlijk die het blazen nog niet zo goed onder de knie hebben 😉

Het was weer een heerlijke week!

Het was weer een heerlijk jaar!

Bedankt iedereen. Voor de liefde en aandacht. Wij wensen jullie prachtige dagen toe, met veel kaarsjes. En voor het nieuwe jaar: veel geluk, wijsheid en gezondheid!

Haha … wat dacht jij toen je de titel las?

Hadden we je op het verkeerde been gezet ;-)

De afgelopen maanden hebben we de maïs bij de buren zien groeien. Van kleine, kwetsbare plantjes die heel voorzichtig hun kopjes boven het zand uitstaken tot stoere, zelfverzekerde stengels waar je al lang niet meer overheen kon kijken.

September is de maand dat de maïs eraf gaat.

Dat is ieder jaar weer een spektakelstuk. De immens grote kneuzer die in no time de hectaren maïs opslurpt om die in grote bakken, die door stoere tractors worden voortgetrokken, uit te spuwen.

Fascinerend vinden de kinderen het. En een klein beetje spannend ook wel, hoor. Maar veilig achter het hek kan er niks gebeuren.

En zo kunnen we dus zeggen dat er deze maand flink is gekolfd bij ons kinderdagverblijf ;-)

We zijn al weer 2,5 week open met het kinderdagverblijf. Wat is de vakantie toch heerlijk. Al is het maar omdat het daarna extra leuk is om alle kinderen weer terug te zien. We hebben ze gemist, hoor.

Die zomervakantie is ook altijd een periode van afscheid nemen. Verschillende kinderen hebben er intussen hun eerste dagen op de basisschool opzitten. Hoop dat jullie het ook daar goed naar jullie zin hebben.

Tegelijkertijd hebben we ook weer veel nieuwe kinderen mogen verwelkomen na de vakantie. Supertof dat jullie voor ons kinderdagverblijf hebben gekozen.

Zo gaaf trouwens: we hebben pas sinds een half jaar een tweede groep, maar die zit nu al nagenoeg vol. Voor ons is dat de bevestiging dat we er goed aan hebben gedaan om uit te breiden. Ons gevoel was dat er in Erp behoefte zou zijn aan groene kinderopvang. Aan een plek waar kinderen de ruimte hebben om te ontmoeten, ontdekken en ondernemen. Dat we zoveel aanmeldingen hebben gekregen, onderstreept dat gevoel. Thx.

Jip, Janneke en Hanneke

Hebben jullie trouwens gezien dat er nog meer nieuwe gezichten rondlopen op het kinderdagverblijf?

Hanneke hebben jullie ongetwijfeld al eens gezien. De Erpse is sinds begin dit jaar onze vaste invalkracht geworden. Heel fijn, want ook Hanneke heeft verschillende jaren ervaring in de kinderopvang en is bovendien ontzettend creatief. Ze past dus perfect in het team.

Dan hebben we ook Jip en Janneke nog, onze twee nieuwe geitjes. Deze keer iets kleinere geiten dan de vorige. Die waren zo groot – en zo koppig – dat ze telkens uit de wei ontsnapten. Mooi, zo’n avontuurlijke inslag, maar ook lastig. En dus hebben we ze geruild tegen twee kleinere geiten: Jip en Janneke dus.

Tot zover de berichtgeving door uw razende reporter vanuit kinderdagverblijf De Helpende Handjes ;-) Volgende maand zijn we er weer. Met meer nieuws!