Iedere dag is eigenlijk een feestje, toch? Maar één keer per jaar pakken we extra uit bij kinderdagverblijf De Helpende Handjes in Erp. Dan is het feestweek.

Thema dit jaar was …. Rapapapa …. Rapapapa … CIRCUS!!!

Alle activiteiten werden aan het thema opgehangen. De kinderen hebben gekoorddanst/koordgedanst/gedanskoord … ehm … Op wel 1 cm boven de grond liepen ze strak over het koord.

De clowntjes onder de kinderen kregen bij binnenkomst ’s morgens een rode neus opgeschminkt. Moeite doen om zich als een clown te gedragen, hadden ze daarna niet. Daar hadden ze die rode neus ook niet voor nodig 😉

We hebben gejongleerd, we hebben acrobatische oefeningen gedaan, de stoere kinderen zijn zelfs door een ‘brandende’ hoepel gesprongen en een dag was er zelfs een ‘heuse’ circusdirecteur aanwezig.

Ideaal thema natuurlijk ook als je zoveel dieren rondom je kinderdagverblijf hebt: ze hebben bijna allemaal een rolletje gekregen in het circus. Het leek bijvoorbeeld wel of klimgeiten Jip en Janneke net wat meer capriolen uithaalden dan anders. En ook Puckie, onze pony die vroeger in de horeca heeft gewerkt (en dat is echt waar!), was helemaal in haar element.

En als klapper kwam er een schattig wit konijntje tevoorschijn. Kan geen toeval zijn toch dat juist in deze week Witje geboren is, als zusje van Zwartje. (Sorry, in originele namen bedenken zijn we nog steeds niet zo heel goed 😉)

Superleuke week, die we traditioneel op vrijdag gezellig afsluiten met alle ouders en kinderen.

De feestweek is voorbij. Maar volgende week … is het weer gewoon feest op het kinderdagverblijf.

Elk kinderdagverblijf in Nederland heeft zijn eigen coach nodig. Dat schrijft de wet in de kinderopvang voor. Die coach heeft twee taken:

• Het opstellen en bijhouden van het pedagogische beleidsplan
• Het coachen van de groep en individuele collega’s

Charlotte Vissers is deze week geslaagd voor haar opleiding. Top, Charlotte. Met vlag en wimpel geslaagd natuurlijk!

Maar wat betekent dat nu, dat ze haar diploma heeft?

Eerst maar eens over dat beleidsplan

Als Helpende Handjes hebben we onze eigen doelen. Dat zijn zowel leerdoelen voor de kinderen als die voor de pedagogisch medewerksters. Want uitgeleerd ben je natuurlijk nooit.

Ieder moet zich kunnen blijven ontwikkelen, van nul tot oud.

Hoe je dat bij de Helpende Handjes doet, ligt vast in het beleidsplan. Dat plan is heel dynamisch: het wordt continu up-to-date gebracht. Charlotte is daar nu voortaan medeverantwoordelijk voor.

Dan: het coachen van de groep en collega’s

Iedere collega heeft haar eigen karakter, haar eigen talenten en haar eigen ambities. Aan de coach de taak om te zorgen dat iedere collega ‘groeit en bloeit’ binnen ons kinderdagverblijf, op een manier bovendien dat het team als geheel sterker wordt. Ehm … nóg sterker dus in ons geval 😉

Charlotte stuurt dat proces.

Zij volgt de persoonlijke ontwikkeling van iedere collega, is aanspreekpunt en coach tegelijk. Met uiteindelijk één doel: zorgen dat we elk kind individueel zo veel mogelijk uit kunnen dagen. Te zorgen dat elk kind telkens een stapje verder gaat in zijn of haar persoonlijke ontwikkeling, ieder in een eigen tempo en naar eigen mogelijkheden.

Heb je vragen over hoe wij als Kinderdagverblijf De Helpende Handjes het blijvend ontwikkelen stimuleren, bij jouw kind of kinderen of bij de pedagogisch medewerksters? Vraag er gerust naar bij Charlotte. Ze kan er heeeeel enthousiast over vertellen!

Wij zijn klaar voor de carnaval, hoor. Deze week hebben we zo’n 380 keer het Vliegerlied gehoord, 235 keer het Pinguïnlied en 129 keer het lijflied van Jokie en Jet.

Laat die carnaval maar komen. We zingen alles mee, van voor tot achter. Moeite met de tekst onthouden hebben we niet meer!

Ook de spieren zijn los.

We hebben uren gedanst. En hoe bijzonder: dat hebben we buiten gedaan, in de zon die speciaal voor carnaval zijn lentehoedje al op had gezet en in een opperste stemming was.

(Of misschien was die zon juist wel zo blij omdat hij ons zag dansen. Dat kan natuurlijk ook, bedenk ik me nu. In dat geval: graag gedaan 😉)

Zo leuk ook om de kinderen helemaal in dat feest op te zien gaan. Ieder met een eigen dansje. De een springt, springt en blijft maar springen (Een Massai-krijger zou er jaloers op worden).

De ander zwiert al als een volleerde carnavalsvierder met de armen. (Er zitten wat toekomstige prinsen en prinsessen bij, hebben we al gezien.)

En weer een ander heeft wat minder gevoel voor ritme en stapt volledig buiten de maat om heen en terug, heen en terug, heen en terug, enz. (Wees gerust: dat trekt misschien nog bij!)

Allemaal in de schmink. En allemaal in een ‘skon carnavalspèkske’.

Ja, ook wij.

Een lol dat ze hadden.

Dat is dan ook de enige vraag die nog boven ons hoofd hangt: hadden ze nu zo’n lol omdat ze zo veel zin hebben in carnaval? Of ook een beetje omdat ze ons zo gek zagen doen …?

Fijne carnaval iedereen! En om alvast in de stemming te komen:

Mannen komen van Venus, vrouwen van Mars. Oftewel: mannen en vrouwen denken, voelen en communiceren anders.

Maar als mannen en vrouwen dat doen, doen baby’s dat ook … Toch?

Ja hoor. Dat begint al in de wieg. Even een voorbeeldje: een jongen en een meisje liggen allebei in de box. Allebei met een bewegende boxmobiel boven zich. Als jij je aandacht nu opeist, zal het meisje naar jou lachen. Het jongetje zal denken: ‘Ga opzij, ik zie de mobiel nu niet meer …’

Dat is een beetje gechargeerd natuurlijk en zal niet voor iedere baby gelden, maar over het algemeen kunnen we stellen dat jongens meer aangeboren interesse in mechaniek hebben dan meiden.

Vrijdag hadden we een studiedag.

De middag stond helemaal in het teken van de verschillen tussen jongens en meiden en hoe wij daar als leidsters mee om kunnen gaan. Meeste wisten we wel al, maar toch is het fijn om alles met zijn allen nog een keer te horen. Zodat we jongens jongens kunnen laten zijn en meiden meiden.

Het ochtendprogramma was heftig. Dat stond helemaal in het teken van kindermishandeling.

Wist jij dat ruim 3% van de Nederlandse kinderen te maken heeft met een vorm van mishandeling. Dat kan verwaarlozing zijn, het kleineren van kinderen, seksueel misbruik en fysiek geweld. Vaak gebeurt dat bewust, vaak ook is dat uit frustratie of ouderlijke onmacht.

Als pedagogisch medewerksters zijn wij er op getraind om signalen te herkennen en daar op passende wijze actie op te ondernemen. Met het wijzigen van de Meldcode Kindermishandeling was het goed om weer eens een update daarin te krijgen.

Leerzaam, pittig en zinvol. Het voelt goed dat we ouders en kinderen wellicht kunnen helpen in hun pijn en machteloosheid.

Toevallig deze week gelezen dat de kinderopvang nergens ter wereld zo aan regeltjes is gebonden als in Nederland. De Wet Innovatie en Kwaliteit Kinderopvang (IKK), die op 1 januari 2018 in werking is getreden, heeft daar een aardige duit aan bijgedragen.

Een paar weken geleden hebben alle ouders van ‘onze’ kinderen een knutselavond gehad. En hoe toevallig: hun knutselwerken werden door Piet bij ons bezorgd als cadeau voor de kinderen.

Maar … dat was voor sommige kinderen nog niet genoeg.

“We hebben nog helemaal geen pepernoten gehad”, vertelde een van de kinderen, lichtelijk teleurgesteld in de goedheiligman.

“Misschien moeten we dan samen roepen om pepernoten”, antwoordde de leidster. (meer…)

Op kinderdagverblijf De Helpende Handjes verkeren we nog steeds in vakantiesferen. En ik denk dat het ook nog wel even zo zal blijven …

We hebben alle ouders gevraagd of zij een vakantiefoto mee willen brengen naar het dagverblijf, met daarop het kind in vakantiestemming. Van al die foto’s hebben we in elke groep een vakantiewand gemaakt.

De een zit op het strand, de ander op de camping, weer een ander op de fiets, in de dierentuin, enz. Iedereen heeft wel een moment vastgelegd met daarop hun stralend kind als middelpunt.

Het is hier de nieuwe wall of fame geworden.

Kinderen kunnen eindeloos voor de wand gaan staan om te kijken, wijzen, herkennen, benoemen en roepen. ‘Kijk, dat ben jij …’

Je waant je in een museum voor kinderen, die zich vergapen aan de kunstobjecten aan de muur.

Superleuk. Enige nadeel is: we krijgen zo wel weer heel veel zin in de vakantie 😉

Buiten spelen in de natuur stimuleert de ontwikkeling van kinderen enorm. Dat is wetenschappelijk aangetoond. En hoewel buiten spelen op heel veel plaatsen in Nederland kennelijk al lang geen vanzelfsprekendheid meer is, is het dat op ons kinderdagverblijf nog wel. Sterker nog: het is een van de pijlers onder ons dagverblijf.

‘Slecht weer bestaat niet’, zeggen wij altijd.

In ieder geval: om het buiten spelen te promoten, is Modderdag in het leven geroepen. En nee, daar hadden wij dus officieel niet aan mee hoeven te doen. Maar zeg nou zelf: het is toch te leuk om daar niet aan mee te doen.

Dat doen we dan ook al jaren. En in plaats van een Modderdag, die elk jaar op 29 juni valt, houden wij altijd een Modderweek. Zodat ook echt alle kinderen die hier naar het kinderdagverblijf gaan met modder kunnen spelen.

Wat is het doel van de Modderdag?

Het idee is ooit eens ontstaan toen een Australiër tijdens het World Forum vertelde dat in zijn land een cultuur heerst van ‘niet vies willen worden’. Een Nepalees antwoordde daarop dat veel kinderen in zijn land niet eens kleren hebben om vies te maken. Daarop ontstond een kledinginzamelingsactie in Australië. Dit initiatief mondde later uit in International Mud Day.

Sinds 2013 wordt Modderdag ook in Nederland ‘gevierd’.

Doel in Nederland: het spelen in de natuur op de agenda zetten. Kinderen laten merken hoe heerlijk het is om je geen zorgen te hoeven maken om je kleren. Dat je gewoon lekker kunt voelen, spelen en kleien met zand en water.

Modderweek bij De Helpende Handjes

Andere jaren maken we altijd een modderpoel, waar kinderen doorheen kunnen rollen’. Maar: dan moet het wel écht goed weer zijn. Dit jaar liet de zon ons in de steek. Nou ja, dan halen we modderdag toch gewoon naar binnen.

En wees gerust: we hebben de kinderen proberen duidelijk te maken dat ze dit thuis vooral niet moeten doen ;-)