Als kinderen 4 worden, mogen ze naar de school. Hartstikke mooi natuurlijk. Het betekent dat ze een nieuwe fase ingaan. Niet alleen de kinderen zelf, vaak ook de ouders. Mooi en … toch ook wel een beetje lastig!
Want de kinderopvang was al die tijd zo vertrouwd. Zo eigen. Al die tijd dezelfde gezichten. Met leidsters die veel meer waren dan alleen helpende handjes. Ze hebben hier dingen geleerd, gezongen, gespeeld, ontdekt, ontmoet, gehuild, ruzie gemaakt, gelachen, vriendjes voor het leven gemaakt soms.
En dat dan loslaten …
Deze week hadden we meerdere kinderen die hun 4e verjaardag vierden. Feest dus. Maar wel een feest ook dat in het teken staat van afscheid. Want na de vakantie zijn ze ‘groot’.
En dus zijn er knuffels.
‘Nou, dag hoor …’
‘Oh, maar ik kom nog wel hier, hoor. Ik ga mee om mijn zusje naar hier te brengen!’
Gelukkig.
Altijd een mooi moment. Ook voor ons. Om te zien dat ze toe zijn aan die nieuwe fase. Dat maakt ons stiekem ook trots. Wij hebben ze een heel klein beetje op weg mogen helpen in het leven. Wij hebben ze geknuffeld, vertroeteld, verschoond, mee gelachen, geknutseld, gespeeld, gedold en ze steeds meer taakjes zelf zien doen.
En ja, dan doet dat iets met je als ze voor die laatste keer zwaaien. Blij. Trots. En toch ook wel een beetje ontroerd. Dag, zeggen we. Heel kort. Maar eigenlijk bedoelen we: Dag lieve schat, maak iets moois van het leven, geniet, leer, blijf ontdekken, doe er toe en ben lief, voor jezelf en de mensen om je heen, daaaag, dikke kus …
