We zouden elke dag wel een blog kunnen schrijven …
Neem deze week: het is voorleesweek. Wij lezen sowieso al veel voor. Maar om de week dan toch wat extra speciaal te maken, mogen de kinderen deze week in hun pyjama naar het kinderdagverblijf. En ja, die dragen ze de hele dag, binnen én buiten!
Niet alleen de kinderen trouwens, ook wij zelf … En wees gerust: we trekken onze degelijkste pyjama aan, de négligés laten we thuis -)
Maar stel je het volgende beeld voor:
Twee jongens die tegenover elkaar op de wc zitten. Beentjes bungelen. De een in pyjama, de ander in een onesie. Allebei fan van Snow Patrol. Dus allebei Marshall op hun outfit.
En dat ze elkaar aankijken.
Die onesie maakt kennelijk indruk en dus horen we het volgende gesprek:
‘Waar heb je die onesie gekocht?’
‘Dat weet ik niet.’
‘Waar heeft jouw mama die onesie gekocht?’
Wederom hetzelfde antwoord. De jongen weet het niet en haalt zijn schouders op.
De jongen in pyjama valt even stil, maar legt zich er niet bij neer dat hij geen bevredigend antwoord op zijn vraag heeft gekregen (en de onesie was ook echt cool!): ‘Weet jij echt niet meer waar die onesie vandaan komt?’
Heerlijk toch, die kleine, onschuldige gesprekken. Gewoon op het toilet. Het zijn die kleine dingen die het werken in de kinderopvang zo ontzettend leuk maken: die wereld van de volmaakte onschuld.
Kunnen wij alleen maar van leren. En dus overwegen we nu om de 10-minutengesprekjes met ouders voortaan ook op het toilet te gaan voeren -)